Zaznacz stronę
Spread the love

W tym wpisie podjąłem próbę odpowiedzi na powyższe pytanie. Sam początek artykułu (wstęp), może niektórym wydać się trochę nudny i przydługi, ale jest niezbędny do zrozumienia tego dość złożonego zagadnienia. “Jezus był Żydem” – jest to argument, który często pojawia się w różnego rodzaju dyskusjach na tematy około religijne i okołożydowskie. Także wielu katolików uważa, że Jezus był Żydem. Czy jest to jednak pogląd mający faktyczne podstawy?

Od Abrahama do Jezusa

Zanim zacznę w ogóle odpowiadać na pytanie czy Jezus był Żydem, powinniśmy najpierw ustalić kto to w ogóle jest Żyd. Jako że cała historia ma swoje korzenie w zamierzchłej przeszłości, która nierozerwalnie związana jest z Pismem Świętym, to właśnie tutaj rozpoczniemy nasze badania.
Zasadnicza część opowieści bierze swój początek od Abrahama, a właściwie Abrama. Dwunasty rozdział Księgi Rodzaju zaczyna się od słów:

1 Pan rzekł do Abrama:
«Wyjdź z twojej ziemi rodzinnej
i z domu twego ojca
do kraju, który ci ukażę.
2 Uczynię bowiem z ciebie wielki naród,
będę ci błogosławił i twoje imię rozsławię: staniesz się błogosławieństwem […]

Jak Bóg zapowiedział, tak też uczynił. Jedynym potomkiem Abrahama (bo takie imię nadał mu Bóg) był Izaak. Synami Izaaka byli natomiast Ezaw i Jakub. Jakub, który później został nazwany Izraelem, miał 12 synów.
Tutaj zaczyna się robić ciekawie. Pierwotny termin „Izrael”, który oznacza „walczący z Bogiem”, tyczył się Jakuba. W Starym Testamencie sprawy pokrewieństwa, a w szczególności sukcesja ojciec-syn, są traktowane bardzo poważnie. Dlatego też Jakub był nazwany Izraelem, a każdy jego syn także był Izraelem (czyli Jakubem) oraz synowie ich synów i tak dalej. Tak więc mamy tu do czynienia z pewną dwuznacznością (a tych będzie w dalszej części jeszcze sporo): słowo Izrael oznacza imię człowieka, oraz jednocześnie całe jego potomstwo, a także w późniejszym okresie – państwo.
Przejdźmy dalej. Jakub zwany Izraelem miał 12 synów z 4 różnymi kobietami:

● z pierwszą żoną Leą – Rubena, Symeona (Szymona), Lewiego, Judę, Issachara i Zebulona;
● z drugą, ukochaną żoną Rachelą – Józefa i Beniamina;
● z niewolnicą Bilhą – Dana i Naftalego;
● z niewolnicą Zilpą – Gada i Asera.
Ponadto Lea urodziła mu jedyną córkę – Dinę.

12 pokoleń Izraela

12 pokoleń Izraela

Dalsze dzieje Izraelitów

Każdy z synów stał się praojcem jednego z plemion Izraela rozumianego jako narodu. Później nastąpiły różne perturbacje, na przykład potomkowie Lewiego zostali pokoleniem kapłanów, które nie otrzymało ziemi w dziedzictwie, tak jak reszta potomstwa Jakuba. Ponadto Jakub adoptował 2 synów Józefa: Efraima i Manassesa. Dodatkowo w Nowym Testamencie, w Apokalipsie św. Jana, autor wymieniając 12 pokoleń Izraela, pomija Dana, a zamiast niego umieszcza Menassesa – syna Józefa. Tak czy owak, plemion tworzących Izrael zawsze jest 12. Izraelici czasem nazywani są też Hebrajczykami.

Podział Kanaanu

Czas płynie, a historia toczy się swoim torem. W międzyczasie Izrael (czyli Jakub, syn Abrahama) i jego synowie przenoszą się do Egiptu, gdzie Józef zdobył znaczącą pozycję. Izraelici w szybkim tempie zwiększają swoją liczebność, w końcu jest ich tak wielu, że Egipcjanie uważają ich za zagrożenie dla siebie i zaczynają traktować jak niewolników. Doprowadza to do wyjścia Izraela (narodu) z Egiptu pod przewodnictwem Mojżesza i rozpoczyna znaną chyba każdemu czterdziestoletnią wędrówkę przez pustynię do Ziemi Obiecanej.

Mojżesz

Podział Ziemi Obiecanej i rozkwit Królestwa

Po dotarciu do celu, Izraelici dzielą między siebie ziemię. Każdemu pokoleniu, oprócz Lewitów (są oni pokoleniem kapłanów, których działem jest Jahwe), przypada jakaś – większa lub mniejsza – część.
Szczytowym etapem rozkwitu potomków Jakuba było ustanowienie królestwa Izraela pod berłem Saula, pierwszego króla. Początkowo Izraelici nie mieli wspólnego wodza i zorganizowani byli w ustroju plemiennym, a rolę przewodników i rządzących pełnili sędziowie. Około roku 1030 p.n.e. Saul zjednoczył plemiona Izraelskie tam, gdzie obiecał im Jahwe, to znaczy na terenach dzisiejszego Izraela, Palestyny, Syrii i Jordanii. Saul nie sprawdził się zbyt dobrze w roli króla, a po jego śmierci władzę nad Izraelem przejął Dawid. Toczył on liczne wojny i umacniał potęgę Izraela, podporządkowując sobie okoliczne plemiona. Wyznaczył także stolicę państwa w Jebus (późniejszej Jerozolimie).

Królestwo Izraela za czasów Saula

Panowanie Salomona i podział Izraela na 2 królestwa

Po śmierci Dawida, koronę nałożył jego syn, Salomon. Pod jego panowaniem nastąpił dalszy rozkwit i wzrost znaczenia królestwa Izraela, a rządy Salomona, w przeciwieństwie do panowania ojca, było spokojne i bezkrwawe.
Sytuacja bardzo skomplikowała się po śmierci Salomona. Państwo rozpadło się na 2 królestwa: Północne i Południowe (Królestwo Izraela i Judę). Nowe Królestwo Izraela (Królestwo Północne), zajmowało około dwukrotnie większe terytorium niż Juda. Jednak to właśnie Królestwo Południowe zachowało stołeczną Jerozolimę wraz ze Świątynią Jerozolimską. Tym sposobem to mniejsza Judea (jak później nazwali tę krainę Grecy) stała się spadkobiercą i strażnikiem religijnej spuścizny Izraela. Warto jednak pamiętać, że obietnice co do narodu bożego wybrania, jakie Bóg Jahwe, poczynił względem potomstwa Abrahama i Jakuba, tyczyły się wszystkich 12 pokoleń Izraela, a nie tylko pokolenia Judy. To cały Izrael jest biblijnym narodem wybrania bożego, a nie tylko Judejczycy.

Królestwo Północne, czyli królestwo Izraela ustanowiło swoją stolicę najpierw w Sychem, a następnie w Samarii. Przetrwało około 200 lat do roku ok.724 p.n.e., a ostatnim jego królem był Ozeasz. Około roku 722 p.n.e. ziemie te podbili Asyryjczycy, którzy przesiedlili mieszkańców Izraela na obszar Asyrii i Medii. Część ludności, głównie na terenie Samarii, pozostawiono w spokoju. W tym momencie, około VIII p.n.e., dzieje 10 pokoleń Izraela rozpływają się we mgle historii. Istnieje jednak kilka ciekawych teorii na temat ich dalszych losów, być może w przyszłości też o tym opowiem, bo historia jest bardzo ciekawa i mało znana.

Królestwo Północne i Południowe

Królestwo Północne i Południowe

Judea

Na arenie dziejowej pozostaje już tylko Królestwo Południowe, czyli Juda, zamieszkana niemal wyłącznie przez przedstawicieli jednego z potomków Izraela – pokolenie Judy, oraz stosunkowo niewielką liczebnie kastę kapłanów z pokolenia Lewiego, czyli Lewitów.
Judejczycy utrzymali swoje państwo dłużej niż Izraelici z Królestwa Północnego, jednak w końcu i oni w roku 586 p.n.e ulegli Chaldejczykom, pod berłem króla Nabuchodonozora II.

Nabuchodonozor przesiedlił całą judejską elitę do Babilonu, w Judzie pozostawiając jedynie biedotę. Rozpoczyna to okres tak zwanej niewoli babilońskiej.
W roku 539 p.n.e Babilonię podbili Medo-Persowie pod dowództwem Cyrusa II. Rok później Cyrus II zgodził się na powrót Judejczyków do ich ojczyzny, z czego skorzystała jednak tylko część z nich. W latach 520-515 p.n.e. wzniesiono w Jerozolimie Drugą Świątynię, o wiele skromniejszą od poprzedniej, później kilkukrotnie przebudowywaną. Do roku 332 p.n.e Judea znajdowała się pod panowanie państwa perskiego i stała się jego prowincją o nazwie Jehud. Juda w tym czasie cieszyła się częściową autonomią, nie była jednak państwem niepodległym.

Judea pod greckim panowaniem

W roku 332 p.n.e Juda przeszła w ręce kolejnego mocarstwa. Tym razem byli to Grecy (a właściwie Dorowie) pod dowództwem Aleksandra Macedońskiego, zwanego Wielkim. Grecy zmienili nazwę Judy na Judeę. Po śmierci Aleksandra, władzę nad Judeą objął jeden z jego dowódców, Ptolemeusz, założyciel dynastii Ptolemeuszów. Pod panowaniem Greków, część Judejczyków dała się uwieść procesowi hellenizacji. Skutkiem tego był rozłam wśród Hebrajczyków: niektórzy postulowali porzucenie judaizmu i przejście na grecki politeizm, inni twardo obstawali przy religii ojców. Wydarzenia osiągnęły swoje apogeum za panowania Antiocha IV Epifanesa z dynastii Seleucydów, który to przy wydatnej pomocy opozycyjnych względem judaizmu Hebrajczyków, dwukrotnie dokonał rzezi Jerozolimy, zburzył mury miasta, oraz splądrował Świątynię Jerozolimską. Zakazał też obrzezania, szabatów oraz obchodzenia świąt, nakazał za to kult bogów greckich. Kroplą, która przepełniła kielich, było złożenie w 167 p.n.e świni na ołtarzu Świątyni oraz wystawienie posągu Jowisza, któremu nakazano składanie ofiar.

Pismo Święte nazywa te wydarzenia “ohydą spustoszenia”. Taki rozwój wypadków wywołał narastający bunt wśród Judejczyków i doprowadziły do wybuchu powstania, na którego czele stanęli Machabeusze. Powstanie zakończyło się sukcesem. Władzę nad państwem objęła dynastia Machabeuszy, a w roku 152 p.n.e. Judea została lennikiem Syrii.
W czasie panowania helleńskiego nad Judeą, wyodrębniły się też poszczególne stronnictwa religijne, byli to: Chasydzi, Esseńczycy, Faryzeusze, Saduceusze oraz Zeloci. Dzięki ewangelistom wiemy dziś sporo o Saduceuszach, a także o Faryzeuszach.

Walka z Rzymianami

W 63 p.n.e. do Judei wkroczył rzymski legion pod wodzą Pompejusza, zwiastując tym samym nastanie nowego porządku i nowego władcy Judei. Całkowitą władzę administracyjną nad Judeą, Rzym osiągnął w roku 6 n.e. Tym samym, po nieco przydługim wstępie, dochodzimy do czasów rzymskich i samego Jezusa Chrystusa.

Rodowód Jezusa

Rodowód Chrystusa podają 2 z 4 ewangelii i mimo pewnych nieścisłości, na temat których nawet dziś toczą się żywe dyskusje, można bezpiecznie założyć, że Jezus pochodzi w bezpośredniej linii od Abrahama i Dawida, tak ze strony matki Maryi jak i ze strony przybranego ojca, Józefa. Jeśli więc rozpatrywać przynależność etniczną Chrystusa, był on niewątpliwie Izraelitą z pokolenia Judy.

Ostatnia wieczerza

Ostatnia wieczerza

Kim więc są współcześni Żydzi i jaka jest ich geneza? Czy Jezus był Żydem?

Historia Judejczyków i wyznawców judaizmu po ukrzyżowaniu Chrystusa jest dość dobrze znana. Część z nich uwierzyła, że Jezus jest Mesjaszem i przyjęła wiarę katolicką. Inni uważali, że Mesjasz jeszcze nie nadszedł i wciąż Go wyczekiwali. W roku 70 – tak jak zapowiedział Jezus – Rzymianie zrównują z ziemią Świątynię w Jerozolimie. Uniemożliwia to Judejczykom spełnianie obrządków związanych z kultem religijnym, ponieważ nie mogą składać krwawych ofiar. Jest to kluczowe wydarzenie dla tożsamości współczesnych Żydów.

Do tego momentu najważniejszym miejscem kultu judaizmu była Świątynia Jerozolimska. To tam składano ofiary i tam urzędowali Lewici, czyli judaistyczni kapłani. Odebranie żydom świątyni można by porównać do uniemożliwienia katolikom odprawiania mszy świętej. Dla judaizmu świątynnego był to cios w samo serce, który zakończył jego żywot. Od tego czasu dla Hebrajczyków nieporównywalnie większa niż dotychczas stała się rola synagogi, która do tej pory pełniła rolę pomocniczą względem kultu świątynnego. Rolę kapłanów poniekąd przejęli uczeni w piśmie – rabbi (tzn. nauczyciele), zwani dziś rabinami. Nie są oni jednakowoż kapłanami, a jedynie nauczycielami, katechetami.

Jerozolima za czasów Dawida

Nowa religia

Żydzi, którzy nie uznali Jezusa za Mesjasza, ok. 220 r., zniecierpliwieni oczekiwaniem (żaden nowy prorok, ani tym bardziej sam Mesjasz się bowiem nie pojawił) spisują księgę Miszna stanowiącą swojego rodzaju komentarz do Pięcioksięgu Mojżeszowego, czyli Tory.
Jest to zaczątek nowej religii opartej na Talmudzie: tzw. judaizmu rabinicznego.

Tak więc współczesny judaizm powstał około 2 wieki po chrześcijaństwie. Poprzednia wersja judaizmu, ta w której wychował się Jezus, Maryja, Józef oraz prorocy Starego Testamentu, to judaizm świątynny. I znowu mamy zamieszanie semantyczne: niby tu i tu mamy do czynienia z judaizmem, są to jednak dwie, różne religie.

Trzeba też wspomnieć o ważnej sprawie: judaizm rabiniczny powstał jako sprzeciw wobec chrześcijaństwa i stoi do niego w opozycji. Talmud jest pełen bluźnierstw na temat Maryi oraz samego Jezusa, których to nawet tutaj nie przytoczę. W Talmudzie (a właściwie w Talmudach: palestyńskim i babilońskim) nie znajdziemy też żadnego cytatu biblijnego, są tam wyłącznie rozważania rabinów i ich nauki. Należy też podkreślić, że żadna ze współczesnych odmian judaizmu nie jest “religią mojżeszową”, a współcześni żydzi nie są w większości wyznania mojżeszowego, jak to przyjęło się o nich mówić. To co potocznie nazywamy wyznaniem mojżeszowym, nosi nazwę mozaizmu, który nawet za czasów Chrystusa nie był do końca tożsamy z judaizmem świątynnym. Współcześni wyznawcy judaizmu nie mają nic wspólnego z Mojżeszem.

Talmud

Po księdze Miszna powstała księga Gemara, która była jej uzupełnieniem. Przez wieki Talmud rozrósł się do tak ogromnych rozmiarów, że praktycznie nikt nie jest w stanie przeczytać go w całości (wraz z komentarzami i przypisami). W judaizmie rabinicznym czy talmudycznym, nie ma też kapłanów. Nie składa się tam ofiar, a rabin to odpowiednik katolickiego katechety, lub protestanckiego pastora, czyli osoby świeckiej biegłej w tematyce religijnej. Współczesna wersja judaizmu nie ma też wspólnej wykładni teologicznej, dlatego funkcjonuje powiedzenie, że “jeden rabin powie tak a drugi inaczej”.

 

judaizm świątynny katolicyzm judaizm rabiniczny protestantyzm
Ofiara

tak

tak

nie

nie

Kapłani

tak

tak

nie

nie

Ciągłość historyczna

tak*

tak

nie

nie

*zakończona zburzeniem Świątyni Jerozolimskiej

Na podstawie powyższej tabelki można wysnuć przynajmniej 2 wnioski: że to katolicyzm jest kontynuacją judaizmu świątynnego, oraz że protestantyzm jest zjudeizowanym chrześcijaństwem.

Mamy więc około III wieku naszej ery nową religię wyznawaną głównie przez potomków pokolenia Judy, tych którzy nie uwierzyli w Chrystusa.
Stan ten trwa jakiś czas, a antagonizmy pomiędzy żydami i chrześcijanami nasilają się. Żydzi zwalczają chrześcijan na wszelkie możliwe sposoby, dlatego to właśnie św. Jan w swej proroczej Apokalipsie, ostatniej księdze Pisma Świętego, dwukrotnie nazwał ich “synagogą szatana”.

Do przełomu dochodzi około VII lub VIII wieku za sprawą Chazarów.

Chazarowie pojawili się na pograniczu Europy w VI w. n.e. i osiedli na terenie dzisiejszego Dagestanu na północnym Kaukazie. Przez około sto lat pozostawali częścią kaganatu zachodniotureckiego, a po jego rozpadzie utworzyli w latach 630–650 własne obszerne i sprawnie działające państwo. Byli ludem turańskim lub ugrofińskim, wyznającym religię opartą na szamanizmie i kulcie fallusa. Zostali wyparci z terenów wschodnich, gdyż ze względu na swoją wojowniczość byli uciążliwymi sąsiadami, nawet dla pobliskich ludów azjatyckich.

Chazarowie

Chazarowie

W Chazarii wkrótce pojawiły się jednak problemy z utrzymaniem wewnętrznej spójności i jedności państwa, dlatego chan Bulan ok. roku 730 zaprosił do siebie przedstawicieli 3 dominujących wówczas religii: islamu, judaizmu i chrześcijaństwa. Planował on scalić swoje państwo dzięki wspólnej religii. Żartobliwie rzecz ujmując – rozpisał przetarg na nową religię państwową.

Ostatecznie zdecydował się na judaizm, na który przeszła najpierw elita i “szlachta” chazarska, a następnie stopniowo reszta narodu. Wiele wieków później zostają nazwani Żydami (lub żydami, zależnie czy mówimy o ich narodowości czy o wyznaniu) i tak zostało do dnia dzisiejszego.

Niewolnictwo

Warto tu wejść w pewną dygresję: chazarscy żydzi specjalizowali się w handlu niewolnikami, których wyłapywali głównie na terenie Europy Środkowej, zwłaszcza na obszarze mniej więcej odpowiadającym obszarowi współczesnej Polski. Był to interes bardzo dochodowy, a Chazarowie osiągnęli w nim dużą biegłość. Rzeka słowiańskich niewolników płynęła z naszych terenów tak na wschód, jak i na zachód.

Wszystko skończyło się ok. roku 965-966, kiedy to miały miejsce dwa przełomowe wydarzenia: w 965 roku, Rusini pod przewodnictwem Świętosława I, wraz z innymi szczepami Wikingów, runęli na Chazarię i roznieśli ją w pył. Chazaria zniknęła z mapy świata, choć oni sami oczywiście przetrwali.
Drugim ważnym wydarzeniem był chrzest Polski, który usankcjonował istnienie nowego chrześcijańskiego państwa w Europie. Od tego momentu chazarskie wyprawy niewolnicze na tereny Polski skończyły się jak nożem uciął, choć sam handel żywym towarem w Europie trwał nadal do około XIII wieku, a skończył się głównie dzięki rosnącym wpływom i znaczeniu Kościoła Katolickiego.

Chazarscy żydzi, pozbawieni własnego państwa, osiedlali się na terenie całej Europy. Przez większą część historii średniowiecznej Europy, z niewyjaśnionych bliżej przyczyn, chazarscy żydzi wypędzani byli niemal ze wszystkich krajów które zamieszkiwali, a jedynym państwem Europejskim który nigdy tego nie uczynił, była Rzeczpospolita.

Polscy chasydzi

Polscy chasydzi

Podział Żydów

Ze względu na pochodzenie, przyjął się podział Żydów na dwie główne grupy: Aszkenazyjczyków (o pochodzeniu chazarskim) oraz Sefardyjczyków, czyli rzeczywistych potomków Judejczyków z pokolenia Judy. Zaskakujący może wydać się fakt, iż obecnie społeczność żydowska składa się z ok. 85% do 92% Aszkenazyjczyków i tylko 15% do 8% Sefardyjczyków (źródła nie są zgodne). Na terenie Polski zamieszkiwali niemal wyłącznie Aszkenazyjczycy, czyli potomkowie Chazarów. Paradoksalnie, etnicznie najbliżej z biblijnymi Judejczykami spokrewnieni są Palestyńczycy, którzy są zajadle prześladowani przez mieszkańców dzisiejszego państwa Izrael, czyli tych którzy uważają siebie za potomków Judejczyków.
Mimo iż niektórzy współcześni syjonistyczni Żydzi podważają teorię o chazarskim pochodzeniu żydów aszkenazyjskich, to dowody naukowe na ten temat są mocne i raczej niepodważalne. Potwierdzają to badania historyczne, archeologiczne i genetyczne.

Nareszcie mamy więc obraz współczesnych Żydów, którzy ani genetycznie, ani językowo, ani religijnie nie są związani z biblijnymi Hebrajczykami.
Jak widać, cała sprawa jest bardzo zagmatwana i czasem ciężko się w tym połapać.

Podsumowując, jeszcze raz od początku:

narodem bożego wybrania byli Izraelici (nie mylić z Izraelczykami), potomkowie Abrahama. Izraelitom udało się stworzyć własne państwo, jednak po jakimś czasie rozpadło się ono na 2 sąsiadujące i walczące ze sobą królestwa: Królestwo Izraela (Królestwo Północne) oraz Judeę (Królestwo Południowe). Minęło czasu mało-wiele i Królestwo Izraela zniknęło z dziejów świata, na arenie pozostała tylko Judea, zamieszkana przez potomków pokolenia Judy oraz Lewitów. Judea wkrótce straciła niepodległość. Od tej pory przechodziła z rąk do rąk. Za czasów Jezusa była akurat pod panowaniem Rzymu. Po ukrzyżowaniu Jezusa i powstaniu chrześcijaństwa, Hebrajczycy podzielili się między sobą: część uwierzyła w Chrystusa i została chrześcijanami, część Go odrzuciła.

W roku 70 Rzymianie zburzyli świątynię Jerozolimską, co uniemożliwiło Judejczykom kontynuowanie kultu świątynnego. Doprowadziło to do przekształcenia judaizmu świątynnego, w judaizm rabiniczny. Judaizm rabiniczny to nowa religia, młodsza od chrześcijaństwa, której podstawą jest Talmud, a nie Biblia. Sytuacja ta trwa do około VII wieku, kiedy to plemię Chazarów przeszło na judaizm, uznając go za swoją religię państwową. Po zniszczeniu Chazarii przez Świętosława I, Chazarowie rozproszyli się po świecie, głównie w Europie, jednak z jakiś niewyjaśnionych względów, nigdzie nie zagrzali dłużej miejsca, gdyż byli wypędzani niemal z każdego kraju w którym się osiedlili. Jedyny wyjątek w tej kwestii stanowiła Rzeczpospolita, która była najbardziej tolerancyjnym państwem Europejskim, także dla chazarskich Żydów.

Zburzenie Świątyni Jerozolimskiej

Zburzenie Świątyni Jerozolimskiej

Słowo “Żyd” i “żyd” w piśmie świętym

Bardzo ciężko będzie nam znaleźć w oryginalnym Piśmie Świętym słowo Żyd z jednej prostej przyczyny: powstało ono dopiero około XVII wieku. Przyznacie, że może to stanowić pewien problem.
Źródłosłowem słowa „Żyd” jest Juda (grecka Judea), i odnosi się do mieszkańca kraju Judy (Judei) lub/i z pokolenia Judy. Współczesne przekłady Nowego Testamentu na język polski, tłumaczą greckie słowo ιουδαιοι jako Żyd, podczas gdy bardziej prawidłowe byłoby Judejczyk, czyli mieszkaniec Judei. Na tej samej zasadzie mieszkaniec Polski to Polak, mieszkaniec Słowacji to Słowak a mieszkaniec Wrocławia to Wrocławianin. Jeśli spojrzymy na to z tej właśnie perspektywy, to Jezusa nazwiemy Galilejczykiem lub Nazarejczykiem, a nie Judejczykiem (nie pochodził z Judei), ani tym bardziej Żydem.

To prawda, Jezus pochodził z pokolenia Judy, ale samo pochodzenie nie stanowiło głównego i jedynego kryterium nazywania kogokolwiek Judejczykiem. Faktem jest natomiast, że wielu Judejczyków wywodziło się z pokolenia Judy. Byli jednak wśród nich także przedstawiciele kapłańskiego pokolenia Lewiego, którzy przez to, że zamieszkiwali teren Judei, także nazywani byli Judejczykami. Jeśli ktoś się bardzo uprze, to może Jezusa ewentualnie nazwać żydem – pisanym małą literą – jako wyznawcę judaizmu świątynnego, tak jak małą literą piszemy słowa określające wyznawców religii, na przykład chrześcijanin czy muzułmanin. Wprowadza to jednak niepotrzebne zamieszanie i jeszcze bardziej zaciemnia sytuację. Ktoś bardzo podejrzliwy mógłby nawet pomyśleć że celowo stworzono tutaj chaos semantyczny.

W Piśmie Świętym nigdzie nie pada względem Jezusa określenie Żyd ani Judejczyk (jedynie poganin Piłat nazywa Jezusa “Królem Judejskim”), za to nazywany jest kilkukrotnie Nazarejczykiem lub Galilejczykiem. Dla ewangelistów wydaje się to być sprawą względnie oczywistą.

Skoro więc słowo “Żyd” istnieje dopiero od XVII wieku, kto współcześnie może być nazwany Żydem?

Prawda jest taka, że każdy kto tego zechce. Kryterium nie jest ani religia, bo istnieje kilka odłamów współczesnego judaizmu, oraz inne religie – powiedzmy – około żydowskie. Istnieją też Żydzi ateiści. Kryterium tym nie jest też pochodzenie, bo Żydzi stanowią bardzo zróżnicowaną mieszankę etniczną, której głównym składnikiem są turańscy Chazarowie. Nie jest to też wspólny język, bo Żydzi nie posiadają jednego, wspólnego dla wszystkich języka. Brak też wspólnego mianownika historycznego, gdyż wiele społeczności żydowskich miało inne dzieje i przechodziło inne koleje losu, najczęściej w całkowitej izolacji względem siebie.
Brak tu po prostu jakiegokolwiek czynnika, który by można było uznać za wiążące kryterium przynależności do narodu żydowskiego. Izraelski naukowiec z uniwersytetu w Tel-Awiwie Shlomo Sand, w swojej książce “Kiedy i jak wynaleziono naród żydowski” twierdzi nawet, że naród żydowski został wymyślony i nigdy nie istniał.

Cały ten rozgardiasz doprowadza do wielu konfliktów na łonie samego środowiska żydowskiego, gdzie różne frakcje nawzajem zaciekle się zwalczają oraz podważają swoje prawo do nazywania się Żydami.
Jedno jest jednak pewne: niemal nikt z tych którzy współcześnie nazywają siebie Żydami, nie ma kompletnie nic wspólnego z Jezusem Chrystusem. Można by wręcz powiedzieć, że współcześni Żydzi mają tyle wspólnego Żydami z Pisma Świętego i Jezusem, co ptak kiwi z owocem kiwi. Nazwa niby ta sama, ale nic poza tym

owoc kiwi vs ptak kiwi

kiwi vs kiwi

Tekst zamieszczony pierwotnie na FP MyReakcja


Spread the love